Wij maken gebruik van cookies

Om je zo goed mogelijk van dienst te kunnen zijn, maken wij gebruik van cookies. Door de cookies te accepteren, word je herkend. Zo kunnen we onze website afstemmen op jouw persoonlijke voorkeuren en kunnen we je relevante informatie en advertenties laten zien. Voor meer informatie kun je kijken bij ons cookie- en privacybeleid. Door gebruik te maken van deze website of door hiernaast op akkoord te drukken, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies.

Ik ga akkoord

Als ik de media mag geloven de afgelopen weken is het voor mij weer tijd om een blog te schrijven. En er zijn tal van onderwerpen die nu spelen en waar ik graag een uitgebreide blog over zou willen schrijven ofwel; “mijn mening over zou willen geven”. En dan komt die eeuwige tweestrijd; geef ik mijn mening of hou ik die voor me. En als ik dan besluit mijn mening te geven, waar doe ik dit en op welke manier.

Onderwerpen waar ik het dan over heb, zijn bijvoorbeeld de hele #metoo discussie, de campagne van het Ministerie van SZW over het geven van een eerlijke kans aan zwangere sollicitanten en natuurlijk het nieuwe regeerakkoord. Op het moment dat ik deze onderwerpen beschrijf beginnen mijn handen al te jeuken om mijn mening hierover te ventileren, maar zoals gezegd ga ik dat niet doen op deze manier. En dat is meteen het bruggetje naar de rode draad van mijn blog.

In deze tijd let ik namelijk steeds meer op wat ik doe als het gaat om, je raadt het al; SOCIAL MEDIA. Tegenwoordig wordt namelijk alles, maar dan ook echt alles, breed uitgemeten op alle social media kanalen en daarna wordt dit alles ook volledig geventileerd, bekeken, beschreven, beargumenteerd, gedeeld, geliked, bewaard, doorgestuurd en ga zo maar door. Met als gevolg….dit kan nooit meer ongedaan gemaakt worden met mogelijk alle gevolgen van dien.

Nu ben ik van mening dat je hier niet continu mee bezig moet zijn en jezelf moet blijven, maar ik ben ook van mening dat sommige mensen hier wel wat meer over na mogen denken. In mijn vakgebied gebruiken wij social media en internet in zijn algemeenheid regelmatig onder andere voor meer achtergrond informatie. Als voorbeeld hierin vergelijken we LinkedIn profielen met de gestuurde Cv’s. En het komt regelmatig voor dat dit niet geheel synchroon is. Meestal is dit wel te verklaren, maar er vallen ook kandidaten door de mand. En het voorbeeld wat ik hiervoor noem is nog maar het topje van de ijsberg.

Als ik dan terugkom op de onderwerpen zoals in de tweede alinea beschreven volg ik deze wel nauw via alle kanalen. En wat mensen hier allemaal over schijven en ventileren….daar schrik ik soms echt van! En dan is het eerste wat ik denk; “Dit kun je nooit meer ongedaan maken”. Als je dit wel eens bespreekbaar maakt met mensen die dit regelmatig doen, wordt er vaak gereageerd met “Ik mag toch zeggen wat ik wil” of “Dat is vrijheid van meningsuiting”. En ja, dat klopt in principe, maar er wordt vaak gereageerd of iets geplaatst op basis van een emotie die je dan voelt en waar dan een momentopname uit voortvloeit. En zoals eerder gezegd blijft dit altijd terug te vinden op het world wide web en kan dit niet meer ongedaan gemaakt worden. Ook niet als je bijvoorbeeld vijf jaar later besluit om te gaan solliciteren je er dan nog mee geconfronteerd wordt.

En dan heb ik het nog niet eens over het hele sexting gebeuren. Deze week las ik dat 30% van de jongeren wel eens pikante foto’s naar derden stuurt. En over wat mensen posten als ze zich “ziek” hebben gemeld bij hun werkgever of ontevreden zijn. Zo las ik in een artikel op nu.nl dat onwetendheid over de gevolgen van een tweet of andere berichten op social media niet langer een excuus voor werknemers zijn. Ik citeer: “Wat nu precies wel mag en wat niet, is een zich langzaam ontwikkelende jurisprudentie waarin de rechters de kracht van sociale media in elk geval ernstig nemen. Belediging van mensen of organisaties, het toebrengen van reputatieschade aan werkgevers door werknemers, het zijn zaken die door de rechter niet worden getolereerd”.

Een beetje kritisch zijn mag, klagen dat je alweer moet overwerken ook, maar veel verder moet een werknemer niet gaan.

En dan eindigt mijn blog met de stelling waar ik mee begon: “De eeuwige tweestrijd”. Ik ben iemand die graag zijn mening geeft, maar gelukkig niet door schade en schande wijs geworden maar door soms wat langer na te denken, maar niet meer te pas en te onpas deze mening overal wil laten gelden. En als ik er dan toch graag iets over kwijt wil, is een ouderwetse discussie met collega’s, familie of vrienden ook een oplossing en anders…. hou ik tegenwoordig mijn mening iets vaker voor mezelf dan dat ik dat vroeger deed. En dan ben ik stiekem soms blij dat er nog geen smartphones waren toen ik jong was 😉 En als ik mijn blog nu terug lees; heb ik stiekem toch een paar keer mijn mening gegeven.

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×