Wij maken gebruik van cookies

Om je zo goed mogelijk van dienst te kunnen zijn, maken wij gebruik van cookies. Door de cookies te accepteren, word je herkend. Zo kunnen we onze website afstemmen op jouw persoonlijke voorkeuren en kunnen we je relevante informatie en advertenties laten zien. Voor meer informatie kun je kijken bij ons cookie- en privacybeleid. Door gebruik te maken van deze website of door hiernaast op akkoord te drukken, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies.

Ik ga akkoord

Zoals zo vaak, werd ik getriggerd door een artikel dat op het (digitale) FD prijkte, niet in de laatste plaats vanwege mijn financiële achtergrond en brede interesse op dat vlak. Ook gerenommeerde media zoals het FD ontkomen er niet aan om dagdagelijks over de directe en indirecte gevolgen van COVID-19 te berichten of opinies achter te laten. Gelukkigerwijs gaat het hierbij niet om ongebreidelde meningen, vermeende complottheorieën en het ongefundeerd ‘uitspugen’ van persoonlijke frustraties. Of de sterke behoefte om herrie te schoppen, waarbij een veelal anoniem twitter account een comfortabele façade opwerpt. Nee, het gaat hierbij om gefundeerde meningen of inhoudelijk onderbouwde artikelen, al wil dat niet zeggen dat het altijd aansluit bij je persoonlijke mening of overweging. Laat dit laatste nu het geval zijn….

Dus terug naar het betreffende FD- artikel, dat de volgende titel kent: “Eenzaamheid grijpt thuiswerkers naar de keel”. Mijn primaire reactie als praktiserend thuiswerker is er eentje van herkenning. Echter als ik er even over nadenk, dan is eenzaamheid áltijd iets wat je naar de keel grijpt. Echter associeer ik dat dan niet met de luxe van het op afstand kunnen werken met faciliteiten die je van alle gemakken voorzien om je werk te kunnen blijven doen.

Nee, dan denk ik aan de medemens die zich vanwege sociaal (vaak in combinatie met financieel)  isolement altijd eenzaam voelt. Dát is mijn inziens dus wél de eenzaamheid die naar je keel grijpt, in tegenstelling tot de goed betaalde medewerker die geen 2 uur in de file hoeft te staan en de hond kan uitlaten tussen de beide zoom calls door.

En laat mij nou zelf ook een millennial zijn, de jonge veertiger, die het zo moeilijk heeft om geheel zelfstandig en zonder gesprekjes bij de koffieautomaat professioneel zijn taken uit te voeren. Een tikkeltje overdreven lijkt mij. De productiviteit neemt toe, alleen al door minder afleiding of niet gestoord worden. Overleggen op een efficiënte manier en ‘to the point’ debatteren. Daar kan toch niemand op tegen zijn of van balen.

Natuurlijk zijn we (bijna) allemaal sociale ‘dieren’ en willen we graag samenwerken door fysiek elkaar op te zoeken. Maar laten we het vooral niet overdrijven door de ‘eenzaamheid-kaart’ te spelen. Er is een groot verschil tussen eenzaam zijn en sociaal actiever willen zijn. En het goede nieuws is dat de wetenschap van een dusdanig hoog niveau is dat we zeker weten dat er in 2021 een succesvol vaccin gaat komen. Daar twijfelt niemand aan en dat hoeft ook niet. Het goede nieuws is dan ook dat we weten dat er een einde gaat komen aan het thuis ‘moeten’ werken.  Dat moet voldoende zijn om de eenzaamheid van je af te redeneren en de voordelen in te zien van de huidige werkomstandigheden. En daarbij, je zou maar iedere dag in een fabriekshal moeten aantreden, niet wetende of er in jouw ploeg 1 of meerdere virusdragers rondlopen. Die mensen zouden o zo graag thuiswerken.

Laten wij, kantoorklerken, dus niet te veel klagen en de voordelen er van inzien: in minder tijd hetzelfde werk kunnen verzetten, beperkte(re) gezondheidsrisico’s, flexibeler omgaan met de privé- vs. werktijd en de extra tijd die je overhoudt om aan je dierbaren te besteden. En voel je het gemis van deze dierbaren, dan is de kans groter dat eenzaamheid je naar jouw keel grijpt….

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×