Wij maken gebruik van cookies

Om je zo goed mogelijk van dienst te kunnen zijn, maken wij gebruik van cookies. Door de cookies te accepteren, word je herkend. Zo kunnen we onze website afstemmen op jouw persoonlijke voorkeuren en kunnen we je relevante informatie en advertenties laten zien. Voor meer informatie kun je kijken bij ons cookie- en privacybeleid. Door gebruik te maken van deze website of door hiernaast op akkoord te drukken, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies.

Ik ga akkoord

Onderweg van de ene naar de andere afspraak luisterde ik naar Meatloaf’s “Objects In The Rear View Mirror May Appear Closer Than They Are”. Een episch nummer waarvan de titel vrij vertaald betekent: “Objecten die je in de achteruitkijkspiegel ziet, kunnen dichterbij zijn dan je denkt”. Feitelijk gaat het hier om een veiligheidswaarschuwing die in een aantal landen terug te vinden is op autospiegels. Het gaat om het effect dat je weliswaar een volledig beeld hebt van wat er achter je te zien is, maar wel een beeld dat kleiner is. Met andere woorden: het is niet geheel conform de werkelijkheid. Zie je dan de zaken wel in het juiste perspectief?

Die titel zette mij aan het denken over de vraag hoe ik in mijn vak van executive search mijn beeld vorm van kandidaten die ik spreek in het licht van een concrete vacature of in het licht van een open sollicitatie. Ik realiseer me dat het vormen van een beeld van iemand door verschillende factoren wordt beïnvloed. Dan begint al met cv en motivatie. Wat staat er feitelijk? Wat staat er ‘tussen de regels door’? Wat ontbreekt er? Is dit cv een visitekaartje dat recht doet aan achtergrond, ervaring en persoonlijkheid?

Als iemand belt voor meer informatie over een vacature word je bewust en onbewust beïnvloed door hoe iemand aan de telefoon klinkt. Is dat een prettige stem waarnaar je luistert? Stelt de andere kant van de lijn vragen die eigenlijk té voor de hand liggen? Of raken deze vragen de kern van de onderliggende organisatievraagstukken die de grondslag vormen van de vacature?

En het beeld wordt ook gevormd bij een eerste kennismaking. Meteen al, in een split second! Persoonlijke voorkeuren spelen dan ook een rol. Klik je met iemand of roept iemand op een of andere manier weerstand bij je op? Mogen die persoonlijke voorkeuren überhaupt een rol spelen in het selectieproces? In welke mate mag ik naar mijn eigen onderbuikgevoel luisteren?

Vanuit het vak is het noodzakelijk een meer objectieve beoordeling te maken. Dat vraagt om die eerste indruk, het vooroordeel en je persoonlijke mening kritisch te onderzoeken in het gesprek. Ook om je mening bij te stellen, om open te staan en je eigen vooroordelen over boord te gooien. Want ik kan wel wat van iemand vinden, maar zou mijn opdrachtgever dat ook zo zien? Misschien past een bepaalde kandidaat wel helemaal niet bij mij, maar wel heel goed bij mijn opdrachtgever. Wie ben ik dan om misschien wel een hele goede kandidaat een vervolg gesprek te onthouden? Door een meer objectieve beoordeling te maken zie je volgens mij de zaken wél in het juiste perspectief!

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×